HAPPY NEW YEAR!

HAPPY NEW YEAR!

 

VANAF NU

"ABOUT"

een nieuw Weblog

Not So HAPPY.......Update februari!

Helaas heb ik een enorme computer CRASH!
Waarschijnlijk moet ik een compleet nieuw weblog maken.
Mijn database is niet meer te bereiken.
Daardoor kan ik niets meer in de juiste categorie plaatsen!
Dit weblog onderhoud ik op mijn oude Toschiba.
Een windows systeem, nu NIETS meer.
Helaas draait het weblog niet op mijn Mac.

En er is weer veel gebeurt.....
Twee stadsgedichten verbeeld,
mijn drukte voor de solo expositie in Heliomare,
te bezichtigen vanaf 8 maart,
een website ontworpen voor de KOP van WaZ....
Ik heb echt zwaar de balen!!!

Misschien komt er een oplossing....
Zo niet, vindt je hier een nieuw weblog.

Voor alle vrienden, bekenden en onbekenden:

Een inspirerend, vreedzaam, gelukkig, gezond 2009!

UPDATE

UPDATE

Nee, ik heb niet stil gezeten!
Integendeel, behalve een nieuw stadsgedicht,
een expositie, een cursus didactiek,
volop bezig met een aantal concepten.

Waaronder het "UNIFORM",

een onderzoek naar kleding en omgeving.
De verschillende beroepen, clubs of groeperingen.
Bij allemaal hebben wij een beeld.
Over de omgeving, de houding, het gedrag.....
Politie, verpleging, stewardess, arts, leger, serveerster, ober, bruid, voetballer, gabber, hippie, dandy, zelfs de clown......
Met het zien van uniforme kleding,
is meestal ons plaatje gemaakt.
Opeens is het geen onbekende meer.
Maar wat gebeurt er,
als je dat specifieke uniform elders gaat plaatsen?
als je de pose in die functie gaat veranderen?
Voor mij een interessant gegeven.

Didactiek
Tevens heb ik een cursus didactiek gevolgd.
Naast mijn eigen expressie,
lijkt het me heerlijk anderen enthousiast te maken.
Natuurlijk richting fotografie,
maar wel ruim genomen.
Behalve die noodzakelijke techniek,
ook veel ruimte voor experiment.
Maar hoe kun je dit bereiken?
Daarom deze cursus.
Hoe anderen te verleiden tot een experiment.
Voor mij inspirerend en leerzaam.

Amsterdam
Jammer genoeg geldt dat niet voor Amsterdam.
De cursus Van basis naar Experiment,
betekend meer basis dan experimenteren.
Teveel gekaderd met weinig ruimte voor experiment.
Met gekaderd bedoel ik vast omlijnde opdrachten.
Zoals zet iemand aan je tafel
en let op de pose en achtergrond.
Niet bedenk een pose, achtergrond en omgeving.
Mede door een nieuw gedicht,
samen met de uitwerking van het uniform,
kreeg ik steeds meer tegenzin.
Voor beide waren poses van enorm belang.
Idem de achtergrond en omgeving.
Natuurlijk steek je overal iets op.
Maar hier sloeg de meter naar min.

Helaas, maar achteraf heel prima.
Nu kan ik me concentreren op mijn eigen weg.
Meer tijd voor het uitwerken van concepten,
in verdieping en mijn komende solo expositie.
Keuzes zijn soms lastig om te maken.
Nu niet, soms moet je die eigen weg volgen.

EXPOSITIE

EXPO

Op dit moment exposeer ik in Wijk aan Zee.
And Doll's heet mijn bijdrage.
Een totaal van 9 werken met als symbool de pop.

Het adres:
KOP van Waz
(Kunst Ontmoetings Plaats van Wijk aan Zee)
Voorstraat 12
Openingstijden:
donderdag en vrijdag van 12.00 - 18.00
zaterdag en zondag van 12.00 - 17.00

Deze expositie duurt tot eind 2008.

Mijn flyer die voor jullie klaar ligt.
(Uitgevoerd als boekenlegger)

Binnenkort meer info over deze expositie.

Bestemming

Bestemming.....

Bestemming

Dichtbij de kade
een gordijn van ochtend mist
waarin schepen smelten

In het rusteloze licht
met de scheve gelaatshoek van de oceaan
vaart een schip dat nog glanst van de golven
geregeld een nieuwe haven aan

Als je er met gesloten ogen
de golfslag hoort bewegen
in een trage allee

Loom en ondoordringbaar
de onderstroom
om het liefst naar de andere wereld te gaan

De wereld praat zonder iets te zeggen

Een schip slapend in de mond van de haven
droeg een naam van een andere stad.

Het ver verlangen getekend
in zijn schroefwater
de rimpels achterlaten, in de pijp
zijn kont toegekeerd
naar een stad die zijn roes uit slaapt

Een misthoorn bromt
zijn afscheid in eindeloze aarzeling
de stad vaarwel.

Door stadsdichter Arjan Slotboom

Mijn haven rondvaart...

Althans Beverwijk, nog specifieker de "PIJP".
Sinds 1980 is de "Grote Vaart" deel van mijn leven.
Het jaar dat ik mijn echtgenoot leerde kennen.
Stuurman bij Nedloyd, later loods in de IJmond.
Samen hebben we alle wereldzeeën bevaren.
Havens als HongKong, Frisco, Perth, Kaapstad, Vancouver,enz.
Niets geen romantiek, time is money....
Indrukwekkend, jazeker!
Elke haven geurt anders,
elke skyline is verschillend.
Het heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten!

Maar wat is de verbintenis?
Wat houdt je op die bestemming?
Of juist niet....

Eigenlijk kreeg ik vrijwel direct een visioen met touw.
Maar zo'n grote tros haal je niet even op de Bree!
Dus eerst toch op zoek in de Pijp.
Vaak geen schip te bekennen,
behalve in de aardappeltijd,
ook deze resultaten waren okee, maar toch...
Er ontbrak iets, dat symbool.
Het geluk was met mij,
een perfecte tros in de sluis...
Gespot tijdens een loodsreis van mijn man.
Eindelijk kon ik het beeld maken wat ik wilde....

Extra

Extra.....

Een beeldbewerking met honkbal als sport!

Dynamisch en stoer met felle kleuren.
Dat is mijn bedoeling geweest met deze opdracht.
Geprint op canvas(50 bij 100cm)
en ingelijst in een strakke moderne bloklijst.
Enfin, het geheel is zeer enthousiast ontvangen.
Zelf vond ik het heerlijk,
even niet bezig zijn met beladen onderwerpen.
Maar dit enthousiaste honkballertje van 10,
zo treffend mogelijk weergeven in zijn wereld.
Een wereldje van veel kleur en veel pret.

Avondrood

Avondrood.....

Avondrood

Deze stad heeft niemand om mee te praten
niemand luistert naar hem
deze stad is zo teleurgesteld
zo verlamd

Deze stad revalideert al jaren
zijn ziel steeds verder weggezonken,
ingestopt met beton en idiote architectuur

Hoeveel pillen heeft deze stad nog nodig
een lichaam vol pijn
blessure vernederingen
de scherven en blauwe plekken stil gezwegen

Deze stad revalideert al jaren
zonder enig succes

Machteloos staart deze stad zwijgend in het zwart
de droom die soms nog rondgaat in lege nachten
fantoompijn van hoeveel moois je nog wilde bewaren
infaust, met onderhuidse ruis

Veel is hier niet nodig voor annotatie
een kruis dat neon roodverlicht boven de stad uitkomt
voor de moloch die offers brengt in een stad die brandt

De ogen van de wijkertoren staren vermoeid in de verte
zijn ziel weggezwommen in de diepe blauwe zee

Hoe niets meer restte
dan de omtrek van de leegte.

Door stadsdichter Arjan Slotboom

Een zoektocht......

Beverwijk gehuld in een mantel van groen.
Heerlijk blauwe luchten, echt zomer.
De kruinen vol gevuld met groen blad.
Ik op zoek naar die verloren plekken.

Natuurlijk zijn ze er,
alleen, nu overgoten met die zomerse kleuren.
Eigenlijk vrolijk en opstandig.

Een beetje van rustig maar, er wordt aan gewerkt.
De zon en het groen maakten mij optimistisch.
Tot de confrontatie met deze plaats!
Ooit een notaris kantoor, dan jarenlang antikraak.
Lang verwaarloost, dus rijp voor de sloop.
Precies de bedoeling van de eigenaars.
Zodat uiteindelijk hun eigen plan kan worden uitgevoerd!
Waarschijnlijk apartementen, vooral veel.
Hier valt mee te verdienen,
niet met die oude nostalgische panden!
Een verlamming, ja.
Geen actie maar een stille acceptatie.
Rouw voor iets wat is verloren.
Een zwarte ballon voor het zoveelste verlies.
Avondrood, de najaren van oude glorie.
Genieten van wat is gebleven,
treuren om het verlies.

Daarom deze plek,
de rolstoel en die zwarte ballon.

Vakantie???

Vakantie...

Dus niet voor de 4e keer op rij.
Als eerste opnieuw onze hond Doortje.

Ditmaal met versleten hartkleppen.
Dus na de kruisband, nekhernia, opnieuw een domper.
Een zielig hoopje hond, zonder eetlust.
Enfin, dit bracht ons in Wageningen.
Inmiddels is ze opnieuw stabiel.
Een fragiel evenwicht,
wat onlangs gigantisch werd verstoord.
Een kleine darminfectie met vergaande gevolgen.
Met uiteindelijk een gewicht van 33,5kg.
Dat voor een boefje, die in haar glorie 40kg woog.
Niets wilde ze hebben.....
Dankzij weer een stoot medicamenten,
minder eiwit voor de nieren,
en een zoektocht naar koolhydraten,
is ze uiteindelijk weer aangekomen.
Dus elke dag koken we aardappelen,
tartaar, leverworst voor medicijnen en jus voor de smaak!
Waarom?
Dit vreselijk lieve mormel is een gezinslid!
Ook al staat ze onderaan in onze roedel.
Toch verdient ze een waardig einde!
Dus gaan we voor die zorg.
Onze beloning:
Een kopje wat iets langzamer fier omhoog steekt.
Een enthousiaste blaf bij bezoek.
Een kwispelend staartje en vooral weer er bij zijn.
Inderdaad een korte periode van 7x medicijnen,
dus weinig ruimte voor andere zaken.
Hooguit een kortstondige boodschap.

Helaas was dit niet de enigste reden......

Met Doortje in dat eerste fragiele evenwicht,
werd mijn moeder opgenomen met een ernstige maagbloeding.
Als ernstig vaat-patiente een doodenge zaak.
De oorzaak, een gezwel in de maagwand.
Dit resulteerde in een zware operatie,
die inmiddels achter ons ligt.
Gelukkig allemaal met positieve uitslagen.
Maar het herstel is op 74 jarige leeftijd niet gemakkelijk.
Opnieuw leren eten duurt maanden.....

Thuis blijven is niet erg, maar alle zorgen wel.
Geen activiteiten op fotosites,
geen inspiratie zoals je gewend bent.
Alles gaat veel moeizamer,
eigenlijk wil je even helemaal niets......

Fotoshoot

Mijn eerste fotoshoot........

Geheel onverwachts een bijzondere opdracht.
Meewerken aan de examenopdracht van een styliste
Een afstudeeropdracht richting mode van Artemis Styling Academie
Foto's maken en bewerken,
voor het examen project van Fleur Mahu.
Fleur haar visie kunnen vertalen in beelden

Haar doelgroep:
Vrouwen vanaf de leeftijd van vijftig jaar.
Zelfverzekerd, genietend, heerlijk relaxed.
Met vrienden en dierbaren maar ook alleen.
Zich behaaglijk voelen, volop leven, sterk.
Vrouwen die kunnen kiezen voor zichzelf.
Minder zorgen na het opgroeien van kinderen.
Vrouwen die de magie van genieten waarderen.

Het doel:
De beautyfarm "de Zwaluwhoeve".
Een combinatie van verwennen en een nieuwe wintercollectie.
Zelf kiezen voor de behaaglijkheid om je heen.
De magie van bewust genieten.

ENJOY YRSLF

Die magie moest worden vertaald.
Mijn idee, deze bijzondere beeldentuin.
Een wonderlijke ontmoeting tussen Wijk aan Zee en Corus.
Zelfbewust, eigenwijs en vooral magisch.
Het werden twee dagen fotograferen.
Eerste dag, een bevriend fotomodel Elise.
De tweede dag met het uiteindelijke model.
Een nieuwe`wereld voor mij!
Normaal bedenk je alles zelf.
Zelfs het model ontmoet je pas die dag....
Werkelijk enorm spannend.
Ineens ben je onderdeel in het geheel.
Ieder met zijn eigen taak.
Fleur haar idee in beeld brengen.
Ook Elise was opnieuw aanwezig.
Haar ervaring als model meebrengen.
Met elkaar maak je het eindresultaat.
Composities, poses, alle details,......
Mijn ervaring? Een heerlijke dag!
Ontspannen, geweldige luchten en pret!
Maar ook enorm leerzaam!

Hier dan de eindresultaten:

De Kus(T)

***

Zeebed

Hoor je ze de golven
de zeemuziek
een zee van witte lippen die spreken
met het heimwee van vergeten

De zee raakt mij aan
het water zoekt zich een weg
stroomt, kust, suist, likt, neemt, spat, streelt

Ik neem de zee in mijn armen
voel het water
perpetuum mobile eeuwige beweger

Zoals een rivier die stroomt naar de zee
stroomt en stroomt en stroomt
zo word ik op die eindeloze stroom voortgedreven
meegesleept, opgetild, meegesleurd door de eeuwige deining
die mij verenigt als een stukje oceaan

Ik werd een golf, een zuchtje wind, een droom, een reis
een hoeveelheid wereld, de rimpels in het zand
de branding, een spiegel voor de zon

Zomer is en zomer blijft
een verlangen dat nooit sterft

Door stadsdichter Arjan Slotboom

Mijn eerste verbeelding.
Mijn opdracht, een gedicht te vertalen in beeld.
Mijn bedoeling, het versterken van elkaar.
Dus kijken en lezen of lezen en kijken.
Inhoudelijk elkaar versterken.
Het beeld moet prikkelen, vragen oproepen.
Wat is dit, een uitnodiging om verder te gaan.

Wat is dan belangrijk?
Je associëren met de inhoud.
Alle woorden benader je op die manier.
Je maakt een schematische lijst van alle woorden.
De Mindmap met een mooi woord.
Een aantal belangrijke associaties waren;
witte lippen, stromen, kust, verlangen,
omarmen, voelen, droom, drijven, reis, golf, spiegel.
Met deze woorden ben ik op zoek gegaan.
Op zoek naar die uitstraling in beeld.

Nu heb ik erg veel met de zee.
Maandenlang mocht ik dit aanschouwen.
De langste oversteek, van Venezuela naar Zuid-Afrika.
Ruim drie weken alleen die golven,
dat ritme, de deining, het water, die grote oceaan.
Geloof me, dat is een droom.
Een oneindige wereld, waar je in voortbeweegt.
Ver weg van problemen, een heerlijke stroom.

Ook dichter bij huis,
zeilend op de Wadden en het IJselmeer
heb ik me zo mogen voortbewegen,
de wind voelen, elke golf aanschouwen,
soms aggressief dan weer kabbelend.
Altijd met een hartstochtelijke passie,
een blijvend verlangen.
Zoals we de liefde omarmen.

Zeebed, de titel van het gedicht.
Geschreven door Arjan Slotboom.
Mijn bed is maandenlang die zee geweest.
Niet omarmde ik de stormen,
maar wel die zomerse passie,
de warmte, zon, die heerlijke deining,
het meegevoerd worden.
Dat grote verlangen blijft.
Zoals het omarmen van liefde.
Een verlangen van iedereen.

Mijn weergave, dit grote verlangen.
Verlangen naar warmte, die vervoering,
daarop je laten meedeinen,
op die golven van gelukzaligheid.
Dat willen omarmen.
Een droom voor velen,
en een reis die niet iedereen maakt.
Maar wij hier in deze omgeving,
hebben veel geluk.
Wij kunnen zo dicht bij die zee,
ons laten meedeinen op dit bed.
Als we dit maar willen zien.

Het gedicht kun je ook op deze site lezen:
Café Camille

Zoals je ziet, heeft dit beeld nog geen titel.
Een bewuste keuze, de zee geeft mij nog veel meer.
Niet alleen deze associatie met een gedicht.
Maar ook een simpele beweging verteld iets.

Een stroom, meegevoerd worden.
Soms bewust, maar hier niet.
Geen keuzes, alleen maar leren accepteren.
Facetten verteld door de natuur.
Opnieuw zonder titel.
Wel een uitnodiging, voor nog meer verdieping.
Daarom nu nog geen titels.

Cannes

Cannes....

De eerste Sony Photographic Awards van 2008!

Een hoofdprijs van ZOOM in de catagorie Architectuur.
Naar Cannes, een Sony reflexcamera,
en publicatie in ZOOM nummer 4.

Hier de twee andere winnende foto's:


Een schitterend Hollands landschap van Marcel.
Je zou kunnen spreken over een surrealistische weergave.


Dit kunstwerk, bijna abstract weergegeven door Rens,
in een prachtige compositie en versterkt door Z/W.

Marcel en Rens, blij deze ervaring met jullie te hebben gedeeld!
Nu verder met mijn eigen verhaal......

Geloof me,
mijn concentratie verdween naar het niveau 0!
Gekozen uit een deelname veld van bijna 1800.
Ongelooflijk wat er allemaal gebeurde.
Het eindthema was KIP, dus erg passend!
Bezig zijn als een kip zonder kop!
Op 28 april de inrichting voor de expositie,
3 mei het examen,
en 23 t/m 25 april naar Cannes.
Hoe moest ik dit redden?

Natuurlijk was ik ontzettend blij met die erkenning.
Maar ook had ik een dubbel gevoel.
Mijn eerste vraag is geweest:
Zijn onze foto's daar ook te bezichtigen.
Helaas, niet ingestuurd via Sony, dus nee!
Tenslotte gaat het mij om de foto.
Awards bijwonen in 'dresscode' is niet mijn ding.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik twijfelde.
Mijn eindthema,
althans de associatie, gaat over wonen.
Mensen die zijn opgehokt
en gestapeld in troosteloze flats.
Vanuit deze gedachte
moest ik gaan overschakelen naar Cannes.
Maar ik zou ook alle foto's kunnen bekijken,
aangevuld met de 'Legacy' tentoonstelling.
En zeker een ervaring rijker zijn,
van iets wat waarschijnlijk niet weer gebeurt.

Woensdag 23 april, het is zover!

Met veel bagage (de dresscode) op weg naar Cannes.
Bij aankomst is alles fantastisch geregeld.
Met ons zessen komen we terecht in Hotel Gray d'Albion.
Hier maken we kennis met elkaar
en spreken af elders iets te drinken.
De match had niet beter kunnen zijn!
Allemaal zijn we verwonderd en verbaasd.
Eigenlijk is het een ongelooflijk gebeuren,
ondanks ons afgrijzen van opgeklopte lucht,
in de vorm van een dresscode.
Marcel, Rens en ikzelf,
hebben nog steeds een beetje moeite,
met onze niet geexposeerde foto's.
Dat hoort bij je gevoel over die beelden.
Maar we genieten met volle teugen!
Op dat terras, heerlijk in het zonnetje.
Een heerlijke ontmoeting met 'lotgenoten'!

Tijd voor jezelf? Ja zeker!
Iedereen heeft zijn tijd gebruikt Cannes te verkennen.
Cannes is niet alleen die boulevard
met topmerken en luxe artikelen.
Cannes is ook kleine straatjes,
veel restaurantjes, de markt,
en boten in allerlei maten.
En niet te vergeten dat eiland,
een kwartiertje varen, daarna heerlijk wandelen.
Met als hoogtepunt het fort.
Alleen niet de binnenzijde bezocht,
helaas zaten we daarvoor te krap in de tijd.
Maar genoten, zeer zeker!

Donderdag 24 april, 19.00
Het is zover,
de zwarte loper is ontdaan van het plastic.
Met ons zessen,
betreden wij de weg naar het begin van deze avond.

De coktailparty,
met een glas champagne langs de expositie!
Prachtig, zoals altijd met kunstwerken in het echt!
Voor ons allemaal een puur genieten.
Zelfs nog vereeuwigd in een statie foto.
Een heerlijke herrinnering voor ons allemaal.
Eigenlijk heb ik hier maar één minpuntje ontdekt.
Misschien mogen wij achteraf blij zijn,
zonder onze foto op deze expositie.
De beelden uit de winnende catagorie,
waren prachtig afgedrukt!
Maar alle andere genomineerde amateurfoto's
kwamen over als eigen prints.
Sommigen zelfs verkreukeld,
misschien gekomen bij het verzenden.
Dus achteraf zou ik niet graag mijn foto zo willen presenteren!

 

Een grote verassing!
Met elkaar napraten over alle foto's,
werden we verrast door Zoom en Sony.
Géen opgestuurde camera per post,
maar een verassende prijsuitreiking!
Geweldig!

 
Een doos gevuld met camera,
een doos die ons heeft vergezeld tot de laatste uurtjes.
Voor ons alledrie een heerlijke verassing!

foto van Marcel

Dus met die doos over de rode loper!
Naar het diner en de uitreiking van de Awards.
We genieten volop van dit heerlijke diner.
Allemaal voelen we ons bevoorrecht.
Zelfs het klatergoud gehalte valt mee,
het draaide uiteindelijk toch om de foto's.
De uitreiking van de awards,
aan de winnaars uit die verschillende catagoriën.
Je hebt alle foto's gezien,
je maakt een eigen keuze.
Je bent enorm nieuwsgierig naar die foto's.
Maar het waarom wil je ook weten.
Helaas was dit soms lastig door rumoerig publiek.
Ondanks deze verstoring, hebben we genoten.
Genoten van de meestal schitterende foto's,
genoten van Cannes en dus genoten van onze prijs.
Met als slot de afterparty, een onverwacht toetje.
Waar kan ik mee besluiten?
Eigenlijk met het volgende;
Een onvergeetlijke ervaring voor ons allemaal!

Meerdere Kiekjes