Bestemming

Bestemming.....

Bestemming

Dichtbij de kade
een gordijn van ochtend mist
waarin schepen smelten

In het rusteloze licht
met de scheve gelaatshoek van de oceaan
vaart een schip dat nog glanst van de golven
geregeld een nieuwe haven aan

Als je er met gesloten ogen
de golfslag hoort bewegen
in een trage allee

Loom en ondoordringbaar
de onderstroom
om het liefst naar de andere wereld te gaan

De wereld praat zonder iets te zeggen

Een schip slapend in de mond van de haven
droeg een naam van een andere stad.

Het ver verlangen getekend
in zijn schroefwater
de rimpels achterlaten, in de pijp
zijn kont toegekeerd
naar een stad die zijn roes uit slaapt

Een misthoorn bromt
zijn afscheid in eindeloze aarzeling
de stad vaarwel.

Door stadsdichter Arjan Slotboom

Mijn haven rondvaart...

Althans Beverwijk, nog specifieker de "PIJP".
Sinds 1980 is de "Grote Vaart" deel van mijn leven.
Het jaar dat ik mijn echtgenoot leerde kennen.
Stuurman bij Nedloyd, later loods in de IJmond.
Samen hebben we alle wereldzeeën bevaren.
Havens als HongKong, Frisco, Perth, Kaapstad, Vancouver,enz.
Niets geen romantiek, time is money....
Indrukwekkend, jazeker!
Elke haven geurt anders,
elke skyline is verschillend.
Het heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten!

Maar wat is de verbintenis?
Wat houdt je op die bestemming?
Of juist niet....

Eigenlijk kreeg ik vrijwel direct een visioen met touw.
Maar zo'n grote tros haal je niet even op de Bree!
Dus eerst toch op zoek in de Pijp.
Vaak geen schip te bekennen,
behalve in de aardappeltijd,
ook deze resultaten waren okee, maar toch...
Er ontbrak iets, dat symbool.
Het geluk was met mij,
een perfecte tros in de sluis...
Gespot tijdens een loodsreis van mijn man.
Eindelijk kon ik het beeld maken wat ik wilde....

Avondrood

Avondrood.....

Avondrood

Deze stad heeft niemand om mee te praten
niemand luistert naar hem
deze stad is zo teleurgesteld
zo verlamd

Deze stad revalideert al jaren
zijn ziel steeds verder weggezonken,
ingestopt met beton en idiote architectuur

Hoeveel pillen heeft deze stad nog nodig
een lichaam vol pijn
blessure vernederingen
de scherven en blauwe plekken stil gezwegen

Deze stad revalideert al jaren
zonder enig succes

Machteloos staart deze stad zwijgend in het zwart
de droom die soms nog rondgaat in lege nachten
fantoompijn van hoeveel moois je nog wilde bewaren
infaust, met onderhuidse ruis

Veel is hier niet nodig voor annotatie
een kruis dat neon roodverlicht boven de stad uitkomt
voor de moloch die offers brengt in een stad die brandt

De ogen van de wijkertoren staren vermoeid in de verte
zijn ziel weggezwommen in de diepe blauwe zee

Hoe niets meer restte
dan de omtrek van de leegte.

Door stadsdichter Arjan Slotboom

Een zoektocht......

Beverwijk gehuld in een mantel van groen.
Heerlijk blauwe luchten, echt zomer.
De kruinen vol gevuld met groen blad.
Ik op zoek naar die verloren plekken.

Natuurlijk zijn ze er,
alleen, nu overgoten met die zomerse kleuren.
Eigenlijk vrolijk en opstandig.

Een beetje van rustig maar, er wordt aan gewerkt.
De zon en het groen maakten mij optimistisch.
Tot de confrontatie met deze plaats!
Ooit een notaris kantoor, dan jarenlang antikraak.
Lang verwaarloost, dus rijp voor de sloop.
Precies de bedoeling van de eigenaars.
Zodat uiteindelijk hun eigen plan kan worden uitgevoerd!
Waarschijnlijk apartementen, vooral veel.
Hier valt mee te verdienen,
niet met die oude nostalgische panden!
Een verlamming, ja.
Geen actie maar een stille acceptatie.
Rouw voor iets wat is verloren.
Een zwarte ballon voor het zoveelste verlies.
Avondrood, de najaren van oude glorie.
Genieten van wat is gebleven,
treuren om het verlies.

Daarom deze plek,
de rolstoel en die zwarte ballon.

De Kus(T)

***

Zeebed

Hoor je ze de golven
de zeemuziek
een zee van witte lippen die spreken
met het heimwee van vergeten

De zee raakt mij aan
het water zoekt zich een weg
stroomt, kust, suist, likt, neemt, spat, streelt

Ik neem de zee in mijn armen
voel het water
perpetuum mobile eeuwige beweger

Zoals een rivier die stroomt naar de zee
stroomt en stroomt en stroomt
zo word ik op die eindeloze stroom voortgedreven
meegesleept, opgetild, meegesleurd door de eeuwige deining
die mij verenigt als een stukje oceaan

Ik werd een golf, een zuchtje wind, een droom, een reis
een hoeveelheid wereld, de rimpels in het zand
de branding, een spiegel voor de zon

Zomer is en zomer blijft
een verlangen dat nooit sterft

Door stadsdichter Arjan Slotboom

Mijn eerste verbeelding.
Mijn opdracht, een gedicht te vertalen in beeld.
Mijn bedoeling, het versterken van elkaar.
Dus kijken en lezen of lezen en kijken.
Inhoudelijk elkaar versterken.
Het beeld moet prikkelen, vragen oproepen.
Wat is dit, een uitnodiging om verder te gaan.

Wat is dan belangrijk?
Je associëren met de inhoud.
Alle woorden benader je op die manier.
Je maakt een schematische lijst van alle woorden.
De Mindmap met een mooi woord.
Een aantal belangrijke associaties waren;
witte lippen, stromen, kust, verlangen,
omarmen, voelen, droom, drijven, reis, golf, spiegel.
Met deze woorden ben ik op zoek gegaan.
Op zoek naar die uitstraling in beeld.

Nu heb ik erg veel met de zee.
Maandenlang mocht ik dit aanschouwen.
De langste oversteek, van Venezuela naar Zuid-Afrika.
Ruim drie weken alleen die golven,
dat ritme, de deining, het water, die grote oceaan.
Geloof me, dat is een droom.
Een oneindige wereld, waar je in voortbeweegt.
Ver weg van problemen, een heerlijke stroom.

Ook dichter bij huis,
zeilend op de Wadden en het IJselmeer
heb ik me zo mogen voortbewegen,
de wind voelen, elke golf aanschouwen,
soms aggressief dan weer kabbelend.
Altijd met een hartstochtelijke passie,
een blijvend verlangen.
Zoals we de liefde omarmen.

Zeebed, de titel van het gedicht.
Geschreven door Arjan Slotboom.
Mijn bed is maandenlang die zee geweest.
Niet omarmde ik de stormen,
maar wel die zomerse passie,
de warmte, zon, die heerlijke deining,
het meegevoerd worden.
Dat grote verlangen blijft.
Zoals het omarmen van liefde.
Een verlangen van iedereen.

Mijn weergave, dit grote verlangen.
Verlangen naar warmte, die vervoering,
daarop je laten meedeinen,
op die golven van gelukzaligheid.
Dat willen omarmen.
Een droom voor velen,
en een reis die niet iedereen maakt.
Maar wij hier in deze omgeving,
hebben veel geluk.
Wij kunnen zo dicht bij die zee,
ons laten meedeinen op dit bed.
Als we dit maar willen zien.

Het gedicht kun je ook op deze site lezen:
Café Camille

Zoals je ziet, heeft dit beeld nog geen titel.
Een bewuste keuze, de zee geeft mij nog veel meer.
Niet alleen deze associatie met een gedicht.
Maar ook een simpele beweging verteld iets.

Een stroom, meegevoerd worden.
Soms bewust, maar hier niet.
Geen keuzes, alleen maar leren accepteren.
Facetten verteld door de natuur.
Opnieuw zonder titel.
Wel een uitnodiging, voor nog meer verdieping.
Daarom nu nog geen titels.

Cannes

Cannes....

De eerste Sony Photographic Awards van 2008!

Een hoofdprijs van ZOOM in de catagorie Architectuur.
Naar Cannes, een Sony reflexcamera,
en publicatie in ZOOM nummer 4.

Hier de twee andere winnende foto's:


Een schitterend Hollands landschap van Marcel.
Je zou kunnen spreken over een surrealistische weergave.


Dit kunstwerk, bijna abstract weergegeven door Rens,
in een prachtige compositie en versterkt door Z/W.

Marcel en Rens, blij deze ervaring met jullie te hebben gedeeld!
Nu verder met mijn eigen verhaal......

Geloof me,
mijn concentratie verdween naar het niveau 0!
Gekozen uit een deelname veld van bijna 1800.
Ongelooflijk wat er allemaal gebeurde.
Het eindthema was KIP, dus erg passend!
Bezig zijn als een kip zonder kop!
Op 28 april de inrichting voor de expositie,
3 mei het examen,
en 23 t/m 25 april naar Cannes.
Hoe moest ik dit redden?

Natuurlijk was ik ontzettend blij met die erkenning.
Maar ook had ik een dubbel gevoel.
Mijn eerste vraag is geweest:
Zijn onze foto's daar ook te bezichtigen.
Helaas, niet ingestuurd via Sony, dus nee!
Tenslotte gaat het mij om de foto.
Awards bijwonen in 'dresscode' is niet mijn ding.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik twijfelde.
Mijn eindthema,
althans de associatie, gaat over wonen.
Mensen die zijn opgehokt
en gestapeld in troosteloze flats.
Vanuit deze gedachte
moest ik gaan overschakelen naar Cannes.
Maar ik zou ook alle foto's kunnen bekijken,
aangevuld met de 'Legacy' tentoonstelling.
En zeker een ervaring rijker zijn,
van iets wat waarschijnlijk niet weer gebeurt.

Woensdag 23 april, het is zover!

Met veel bagage (de dresscode) op weg naar Cannes.
Bij aankomst is alles fantastisch geregeld.
Met ons zessen komen we terecht in Hotel Gray d'Albion.
Hier maken we kennis met elkaar
en spreken af elders iets te drinken.
De match had niet beter kunnen zijn!
Allemaal zijn we verwonderd en verbaasd.
Eigenlijk is het een ongelooflijk gebeuren,
ondanks ons afgrijzen van opgeklopte lucht,
in de vorm van een dresscode.
Marcel, Rens en ikzelf,
hebben nog steeds een beetje moeite,
met onze niet geexposeerde foto's.
Dat hoort bij je gevoel over die beelden.
Maar we genieten met volle teugen!
Op dat terras, heerlijk in het zonnetje.
Een heerlijke ontmoeting met 'lotgenoten'!

Tijd voor jezelf? Ja zeker!
Iedereen heeft zijn tijd gebruikt Cannes te verkennen.
Cannes is niet alleen die boulevard
met topmerken en luxe artikelen.
Cannes is ook kleine straatjes,
veel restaurantjes, de markt,
en boten in allerlei maten.
En niet te vergeten dat eiland,
een kwartiertje varen, daarna heerlijk wandelen.
Met als hoogtepunt het fort.
Alleen niet de binnenzijde bezocht,
helaas zaten we daarvoor te krap in de tijd.
Maar genoten, zeer zeker!

Donderdag 24 april, 19.00
Het is zover,
de zwarte loper is ontdaan van het plastic.
Met ons zessen,
betreden wij de weg naar het begin van deze avond.

De coktailparty,
met een glas champagne langs de expositie!
Prachtig, zoals altijd met kunstwerken in het echt!
Voor ons allemaal een puur genieten.
Zelfs nog vereeuwigd in een statie foto.
Een heerlijke herrinnering voor ons allemaal.
Eigenlijk heb ik hier maar één minpuntje ontdekt.
Misschien mogen wij achteraf blij zijn,
zonder onze foto op deze expositie.
De beelden uit de winnende catagorie,
waren prachtig afgedrukt!
Maar alle andere genomineerde amateurfoto's
kwamen over als eigen prints.
Sommigen zelfs verkreukeld,
misschien gekomen bij het verzenden.
Dus achteraf zou ik niet graag mijn foto zo willen presenteren!

 

Een grote verassing!
Met elkaar napraten over alle foto's,
werden we verrast door Zoom en Sony.
Géen opgestuurde camera per post,
maar een verassende prijsuitreiking!
Geweldig!

 
Een doos gevuld met camera,
een doos die ons heeft vergezeld tot de laatste uurtjes.
Voor ons alledrie een heerlijke verassing!

foto van Marcel

Dus met die doos over de rode loper!
Naar het diner en de uitreiking van de Awards.
We genieten volop van dit heerlijke diner.
Allemaal voelen we ons bevoorrecht.
Zelfs het klatergoud gehalte valt mee,
het draaide uiteindelijk toch om de foto's.
De uitreiking van de awards,
aan de winnaars uit die verschillende catagoriën.
Je hebt alle foto's gezien,
je maakt een eigen keuze.
Je bent enorm nieuwsgierig naar die foto's.
Maar het waarom wil je ook weten.
Helaas was dit soms lastig door rumoerig publiek.
Ondanks deze verstoring, hebben we genoten.
Genoten van de meestal schitterende foto's,
genoten van Cannes en dus genoten van onze prijs.
Met als slot de afterparty, een onverwacht toetje.
Waar kan ik mee besluiten?
Eigenlijk met het volgende;
Een onvergeetlijke ervaring voor ons allemaal!

Meerdere Kiekjes

Dubbel

DUBBEL....

Ik ben nog helemaal beduusd!
Zo wordt je afgelopen donderdag stadsfotograaf.
Een prachtige uitdaging en weer stapje verder.
Net hiervan bekomen,
je hebt natuurlijk niet dagelijks een radio intervieuw,
een gesprek met een journalist,
de fotograaf op bezoek,
een groot artikel in de zaterdag editie,
bovendien op de eerste pagina van stad en streek.
In het Noord_Hollands dagblad, ook een verassing.
Helaas met een gecropte winnende foto.
Verder veel leuke felicitaties,
en nog een jarige dochter...

Maandag dus alles weer normaal....
Totdat opnieuw mijn telefoon ging.....
Iemand van het fotoblad Zoom.
Ik denk nog wat leuk, misschien een publicatie.
Dus wil men een groter bestand.
Maar opeens heb ik een eerste prijs..
Een winnende foto in de architectuur wedstrijd..
Een deelnemersveld van bijna 1800 inzendingen.
Ik mag naar Cannes,
naar de Sony World Photography Award.
Ook schijn ik een camera te hebben gewonnen.
Ik heb het gevoel of ik droom....
Slechts 3x heb ik eerder iets ingezonden.
Nu opeens dit allemaal, ongelooflijk.

Hier de complete serie,
de eerste 2 hebben meegedaan.
Daarna volgt het verslag van de stadsfotograaf verkiezing.

Donderdag 27 maart,
een spannende avond voor mij.
De verkiezing van de nieuwe stadsfotograaf!
Met als jury deze fotografen;
Riet Molenaar, Michel Mulder,
Michiel Janssen en René van der Meulen.
René van der Meulen is behalve fotograaf,
ook kunstschilder.
Nadat alle inzendingen waren getoond,
was er een tweede presentatie,
met alleen het beste materiaal.
Ondersteund door opbouwende of lovende kritieken.
Er waren meerdere prachtige inzendingen.
Mijn 3 series zijn uitstekend ontvangen.
Er werd gesproken over poëzie.
De compositie, van het meisje aan tafel,
vond men helemaal goed.
Alle vier zijn aan het croppen geweest,
om opnieuw weer bij mijn uitsnede terug te komen.
Uiteindelijk zaten al mijn inzendingen bij de 2e presentatie.
Natuurlijk ben je dan al heel blij.
Maar ook heel spannend allemaal.....

Een nummer 1 en 2, uitreiking na de pauze.
Enfin het laatste gedeelte van de avond.
Op het grote scherm komt nummer 2.
Prachtige foto's van 2 markante Beverwijkers!
En tot slot, uit een grote rol...
Mijn vierluik, de eerste serie.
Overweldigend, felicitaties, bloemen, radio,....
Dat laatste was eigenlijk doodeng!!!
Alleen dit bleek niet het laatste te zijn.
De volgende dag een intervieuw voor de krant.
Ondanks mijn tegenpruttelen, de fotograaf op de stoep.
Ik sta nu eenmaal liever achter de camera.
Maar ik ben enorm blij met deze nieuwe uitdaging.
Dit artikel zal ik binnenkort plaatsen.
Ook hoop ik op toestemming,
voor het plaatsen van een aantal andere inzendingen.

Stadsfotograaf

Stadsfotograaf...

Wat wil je laten zien?
Dat was mijn eerste gedachte,
samen met een twijfelachtig gevoel,
over het meedoen met deze wedstrijd.
Vaak bedenk ik mijn eigen beelden,
meer conceptuele fotografie.
Foto's worden dan een instrument.
Een instrument,
om te componeren wat in je gedachten is.
Er ontstaat een andere wereld met een eigen verhaal.

Ook met de 'gewone' fotografie,
neem ik mijn eigen weg.
De sfeer op mijn eigen manier versterken.
Soms door beeldbewerking,
dan weer door keuze van camera's.
Maar wat laat je zien als stadsfotograaf?
Is dat werkelijk zo anders,
of blijf je kijken op je eigen manier.
Dat laatste zou voor mij gelden.
Impressie en sfeer blijven voor mij het belangrijkste.

De ingezonden foto's
Eerste serie:


Een straatbeeld, het speelterrein van deze kinderen.
Wonend in oude flats zonder een prachtig speelveldje.
Een betegelde omgeving en parkeer plaatsen, hun ruimte!

De oude volière, leeg en verlaten.
Een dubbele gedachte voor mij;
Is dit ons toekomstbeeld?
Géén openbare plekken meer gevuld met dieren?
Angst voor mishandelingen
of nog erger Happy Slapping?
Zelfs het weinige groen is al te veel?

Herinneringen, deze kleine baby hemdjes.
Aandoenlijk maar tevens beangstigend.
Een terugblik kent vele gezichten.

Tuinieren, onopgemerkte schoonheid.
Dit kweekbakje, al jaren ongebruikt.
Verweert en aangetast door de buitenlucht.
In een ander perspectief opeens een wonderlijk landschap.

Tweede serie:


Hallucinatie, de betovering van een vijver.
Wind en wolken veranderden deze vijver elke seconde.
Hier één zo'n moment van beweging en spiegeling.

Gesloten, je wilt verder maar het kan niet.
Over de wereld achter dit prikkeldraad kun je slechts dromen.

De hangbank, toevluchtsoord van jongeren.
Onbespied een joint nemen of een blikje bier.
Toch je aanwezigheid laten merken...........

Natuur, een beetje cliché maar mocht niet ontbreken.
Deze organische vormen en structuren loop je te vaak voorbij.

Tot slot deze tweeluik:
"Little girl and bowl", zo kwam ik haar tegen



Helaas had deze dame mij snel in de gaten,
maar gelukkig kreeg ik toestemming om door te gaan.



Voor mij een prachtige afsluiting van het thema realisme.
(Zie catagorie Crejat, het blog verslag van mijn cursus.)
Dit kleine meisje,
volledig in haar eigen wereldje,
in die volwassen omgeving.
Dan die grote kom en de match van kleuren....

De opdracht van de stadsfotograaf:

"Het maken van zes foto's bij de gedichten van de stadsdichter".
Dus het verbeelden van zijn woorden.