Vakantie???

Vakantie...

Dus niet voor de 4e keer op rij.
Als eerste opnieuw onze hond Doortje.

Ditmaal met versleten hartkleppen.
Dus na de kruisband, nekhernia, opnieuw een domper.
Een zielig hoopje hond, zonder eetlust.
Enfin, dit bracht ons in Wageningen.
Inmiddels is ze opnieuw stabiel.
Een fragiel evenwicht,
wat onlangs gigantisch werd verstoord.
Een kleine darminfectie met vergaande gevolgen.
Met uiteindelijk een gewicht van 33,5kg.
Dat voor een boefje, die in haar glorie 40kg woog.
Niets wilde ze hebben.....
Dankzij weer een stoot medicamenten,
minder eiwit voor de nieren,
en een zoektocht naar koolhydraten,
is ze uiteindelijk weer aangekomen.
Dus elke dag koken we aardappelen,
tartaar, leverworst voor medicijnen en jus voor de smaak!
Waarom?
Dit vreselijk lieve mormel is een gezinslid!
Ook al staat ze onderaan in onze roedel.
Toch verdient ze een waardig einde!
Dus gaan we voor die zorg.
Onze beloning:
Een kopje wat iets langzamer fier omhoog steekt.
Een enthousiaste blaf bij bezoek.
Een kwispelend staartje en vooral weer er bij zijn.
Inderdaad een korte periode van 7x medicijnen,
dus weinig ruimte voor andere zaken.
Hooguit een kortstondige boodschap.

Helaas was dit niet de enigste reden......

Met Doortje in dat eerste fragiele evenwicht,
werd mijn moeder opgenomen met een ernstige maagbloeding.
Als ernstig vaat-patiente een doodenge zaak.
De oorzaak, een gezwel in de maagwand.
Dit resulteerde in een zware operatie,
die inmiddels achter ons ligt.
Gelukkig allemaal met positieve uitslagen.
Maar het herstel is op 74 jarige leeftijd niet gemakkelijk.
Opnieuw leren eten duurt maanden.....

Thuis blijven is niet erg, maar alle zorgen wel.
Geen activiteiten op fotosites,
geen inspiratie zoals je gewend bent.
Alles gaat veel moeizamer,
eigenlijk wil je even helemaal niets......