De Kus(T)

***

Zeebed

Hoor je ze de golven
de zeemuziek
een zee van witte lippen die spreken
met het heimwee van vergeten

De zee raakt mij aan
het water zoekt zich een weg
stroomt, kust, suist, likt, neemt, spat, streelt

Ik neem de zee in mijn armen
voel het water
perpetuum mobile eeuwige beweger

Zoals een rivier die stroomt naar de zee
stroomt en stroomt en stroomt
zo word ik op die eindeloze stroom voortgedreven
meegesleept, opgetild, meegesleurd door de eeuwige deining
die mij verenigt als een stukje oceaan

Ik werd een golf, een zuchtje wind, een droom, een reis
een hoeveelheid wereld, de rimpels in het zand
de branding, een spiegel voor de zon

Zomer is en zomer blijft
een verlangen dat nooit sterft

Door stadsdichter Arjan Slotboom

Mijn eerste verbeelding.
Mijn opdracht, een gedicht te vertalen in beeld.
Mijn bedoeling, het versterken van elkaar.
Dus kijken en lezen of lezen en kijken.
Inhoudelijk elkaar versterken.
Het beeld moet prikkelen, vragen oproepen.
Wat is dit, een uitnodiging om verder te gaan.

Wat is dan belangrijk?
Je associëren met de inhoud.
Alle woorden benader je op die manier.
Je maakt een schematische lijst van alle woorden.
De Mindmap met een mooi woord.
Een aantal belangrijke associaties waren;
witte lippen, stromen, kust, verlangen,
omarmen, voelen, droom, drijven, reis, golf, spiegel.
Met deze woorden ben ik op zoek gegaan.
Op zoek naar die uitstraling in beeld.

Nu heb ik erg veel met de zee.
Maandenlang mocht ik dit aanschouwen.
De langste oversteek, van Venezuela naar Zuid-Afrika.
Ruim drie weken alleen die golven,
dat ritme, de deining, het water, die grote oceaan.
Geloof me, dat is een droom.
Een oneindige wereld, waar je in voortbeweegt.
Ver weg van problemen, een heerlijke stroom.

Ook dichter bij huis,
zeilend op de Wadden en het IJselmeer
heb ik me zo mogen voortbewegen,
de wind voelen, elke golf aanschouwen,
soms aggressief dan weer kabbelend.
Altijd met een hartstochtelijke passie,
een blijvend verlangen.
Zoals we de liefde omarmen.

Zeebed, de titel van het gedicht.
Geschreven door Arjan Slotboom.
Mijn bed is maandenlang die zee geweest.
Niet omarmde ik de stormen,
maar wel die zomerse passie,
de warmte, zon, die heerlijke deining,
het meegevoerd worden.
Dat grote verlangen blijft.
Zoals het omarmen van liefde.
Een verlangen van iedereen.

Mijn weergave, dit grote verlangen.
Verlangen naar warmte, die vervoering,
daarop je laten meedeinen,
op die golven van gelukzaligheid.
Dat willen omarmen.
Een droom voor velen,
en een reis die niet iedereen maakt.
Maar wij hier in deze omgeving,
hebben veel geluk.
Wij kunnen zo dicht bij die zee,
ons laten meedeinen op dit bed.
Als we dit maar willen zien.

Het gedicht kun je ook op deze site lezen:
Café Camille

Zoals je ziet, heeft dit beeld nog geen titel.
Een bewuste keuze, de zee geeft mij nog veel meer.
Niet alleen deze associatie met een gedicht.
Maar ook een simpele beweging verteld iets.

Een stroom, meegevoerd worden.
Soms bewust, maar hier niet.
Geen keuzes, alleen maar leren accepteren.
Facetten verteld door de natuur.
Opnieuw zonder titel.
Wel een uitnodiging, voor nog meer verdieping.
Daarom nu nog geen titels.