Stadsfotograaf

Stadsfotograaf...

Wat wil je laten zien?
Dat was mijn eerste gedachte,
samen met een twijfelachtig gevoel,
over het meedoen met deze wedstrijd.
Vaak bedenk ik mijn eigen beelden,
meer conceptuele fotografie.
Foto's worden dan een instrument.
Een instrument,
om te componeren wat in je gedachten is.
Er ontstaat een andere wereld met een eigen verhaal.

Ook met de 'gewone' fotografie,
neem ik mijn eigen weg.
De sfeer op mijn eigen manier versterken.
Soms door beeldbewerking,
dan weer door keuze van camera's.
Maar wat laat je zien als stadsfotograaf?
Is dat werkelijk zo anders,
of blijf je kijken op je eigen manier.
Dat laatste zou voor mij gelden.
Impressie en sfeer blijven voor mij het belangrijkste.

De ingezonden foto's
Eerste serie:


Een straatbeeld, het speelterrein van deze kinderen.
Wonend in oude flats zonder een prachtig speelveldje.
Een betegelde omgeving en parkeer plaatsen, hun ruimte!

De oude volière, leeg en verlaten.
Een dubbele gedachte voor mij;
Is dit ons toekomstbeeld?
Géén openbare plekken meer gevuld met dieren?
Angst voor mishandelingen
of nog erger Happy Slapping?
Zelfs het weinige groen is al te veel?

Herinneringen, deze kleine baby hemdjes.
Aandoenlijk maar tevens beangstigend.
Een terugblik kent vele gezichten.

Tuinieren, onopgemerkte schoonheid.
Dit kweekbakje, al jaren ongebruikt.
Verweert en aangetast door de buitenlucht.
In een ander perspectief opeens een wonderlijk landschap.

Tweede serie:


Hallucinatie, de betovering van een vijver.
Wind en wolken veranderden deze vijver elke seconde.
Hier één zo'n moment van beweging en spiegeling.

Gesloten, je wilt verder maar het kan niet.
Over de wereld achter dit prikkeldraad kun je slechts dromen.

De hangbank, toevluchtsoord van jongeren.
Onbespied een joint nemen of een blikje bier.
Toch je aanwezigheid laten merken...........

Natuur, een beetje cliché maar mocht niet ontbreken.
Deze organische vormen en structuren loop je te vaak voorbij.

Tot slot deze tweeluik:
"Little girl and bowl", zo kwam ik haar tegen



Helaas had deze dame mij snel in de gaten,
maar gelukkig kreeg ik toestemming om door te gaan.



Voor mij een prachtige afsluiting van het thema realisme.
(Zie catagorie Crejat, het blog verslag van mijn cursus.)
Dit kleine meisje,
volledig in haar eigen wereldje,
in die volwassen omgeving.
Dan die grote kom en de match van kleuren....

De opdracht van de stadsfotograaf:

"Het maken van zes foto's bij de gedichten van de stadsdichter".
Dus het verbeelden van zijn woorden.

Verassing

Verassing.....

Voor mij examen opdracht,
was ik zaterdag op de zwarte markt.
Ik moest foto's hebben van veel mensen.....
Normaal zou ik juichen, zo weinig publiek.....
Maar NU???!!!

Toch was er een verassing.
Dit kleine meisje....
Zo kwam ik haar tegen....

Betoverend!
Volledig in haar eigen wereldje,
in deze volwassen omgeving.
Zich nergens van bewust,
zittend op die grote stoel....
Een hap nemen uit die grote kom,
en dan weer dromerig rond kijken.

Helaas,
de afwezigheid van publiek,
beperkte mijn mogelijkheden.
Mijn aanwezigheid zou haar te vlug opvallen.
Maar ik wilde haar fotograferen.
Dat gezichtje met die kom voedsel, prachtig!
Dus ergens toestemming vragen....

Na informeren,
was het een dochtertje van de overbuurman.
Hij was apetrots op zijn kleine meid!
En ik mocht foto's maken.
Nu baalde ik van de gekozen camera,
eentje voor onbespied fotograferen.
Kijken op een draaibaar schermpje,
zonder direct zichtbaar te richten.
Namelijk mijn G3 en niet de reflex.
Uitstekend voor mijn eigenlijke doel,
maar niet super geschikt voor deze kans

Maar ondanks deze camera,
toch nog puur even realisme.
Deze kleine serie....

"Little girl and Bowl"

Misschien krijg ik nog een kans,
met de prints voor een trotse vader.
Hopen voor die tweede toestemming,
maar dan wel met de geschikte apparatuur!
Een tweede kans, dit prachtig meisje volop te fotograferen!

Voor de realistische beelden en deze:

En nu op zoek naar veel mensen.................